Rain on the Grave

കാത്തിരിപ്പ്

2010-11-07T21:54:00.002+05:30

“ഡീ കാര്‍ത്തൂ, നിനക്കാ ഫോണ്‍” ഹേമ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

“ഈ അമ്മയ്ക്കെന്താ എന്‍റെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ചാല്‍ പോരെ. എന്തിനാ ഈ കുന്തത്തിലേക്ക് വിളിക്കുന്നേ?” സീറ്റില്‍ നിന്ന് എണീറ്റ്‌ ഹേമയുടെ നേരെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പിറുപിറുത്തു.

“മോളേ, നിന്റെ മൊബൈല്‍ എവിടെയാ? ഞാന്‍ കുറേ നേരമായി അതില്‍ ട്രൈ ചെയ്യുന്നു.”

“എന്‍റെ മൊബൈല്‍........Oh no.”

“എന്തേ? കൊണ്ട് കളഞ്ഞാ?”

“യേയ്. കളഞ്ഞിട്ടൊന്നുമില്ല. അത് സൈലന്റ് ആക്കി ബാഗില്‍ ഇട്ടാരുന്നു രാവിലെ. ഓരോരുത്തന്മാര്‍ വിളിച്ചോണ്ടിരിക്കും രാവിലെ തന്നെ. ടീച്ചറേ, ഇപ്രാവശ്യമെങ്കിലും കനകനിധിയില്‍ ചേരണേ, LIC എടുക്കണേ, ആന എടുക്കണേ, ചേന എടുക്കണേ. അല്ല ഇവന്മാര്‍ക്കെല്ലാം എന്റെ നമ്പര്‍ എവിടുന്നാ കിട്ടുന്നേ?”

ഹേമ അവിടിരുന്നു ചിരിക്കുന്നു. നീ ആണോടീ മാക്രീ എന്റെ നമ്പര്‍ കൊടുത്തത്. എന്റെ കണ്ണുരുട്ടല്‍ കണ്ടപ്പം അവളുടെ ചിരി നിന്നു.

“മോളൂ, അത് പോട്ടെടാ. നീ ഇന്ന് നേരത്തെ സ്കൂളില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുമോ?” കഴിഞ്ഞ ദിവസം അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ, ഒരു ആലോചന. മുബൈയില്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുന്ന.......”

“ഹും. എന്തേ അവന്‍ ചത്തോ?”

“നിനക്കെന്തിനാ ഇങ്ങനെ ദേഷ്യം? കല്യാണം എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോ തൊടങ്ങും പെണ്ണിന്.... നീ നേരത്തെ വരുവോ ഇല്ലയോ?”

അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യം വരാന്‍ തുടങ്ങി എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

“എന്റെ അമ്മേ, ഞാന്‍ വരാം. ഒരിത്തിരി പണികൂടി ഉണ്ട്. ഇന്നത്തെ എന്റെ ക്ലാസ്സൊക്കെ കഴിഞ്ഞു. ഇനി ആ പുഷ്പ ടീച്ചറോട്‌ ഒന്ന് ചോദിച്ച് ഇറങ്ങണം. അത്രേ ഉള്ളൂ. പിന്നെ....”

“എന്തേ?”

“എന്നെ ഇപ്പൊ തന്നെ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ കെട്ടിച്ചയക്കണം. അല്ലേ?”

“പെണ്ണ് വീണ്ടും തൊടങ്ങിയല്ലോ”

“ഒന്നൂല്ല. ഞാന്‍ വരാം. ഓക്കേ?” ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വച്ചു.

“ഇന്നേതാ, പുതിയ ആലോചന? എഞ്ചിനീയറോ അതോ ഡോക്ടറോ?” അതും പറഞ്ഞ് ഹേമ വീണ്ടും ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

“നിന്റെ ഈ ചിരിയൊക്കെ ഇപ്പം കല്യാണം കഴിഞ്ഞതിന്റെയാ. അതൊക്കെ പെട്ടെന്നങ്ങു തീരും മോളെ.”

“ഓ. കേട്ടാല്‍ തോന്നും നീ പത്ത് കെട്ടു കഴിഞ്ഞ ആളാണെന്ന്.” അവള്‍ വിട്ടു തരാന്‍ ഭാവമില്ല.

“പുതിയ പെണ്ണിന്റെ മണമൊക്കെ മാറുമ്പോ തൊടങ്ങും പ്രശ്നങ്ങള്‍” ഞാനും വിട്ടു കൊടുത്തില്ല.

“എന്നാല്‍ ഞാനങ്ങു സഹിച്ചു. വല്യൊരു സ്ത്രീ വിമോചക വന്നിരിക്കുന്നു.”

“സഹിച്ചേ നിവൃത്തി ഉള്ളൂ. കേട്ടാ എന്റെ ഹേമ കുട്ടീ.” അവളുടെ കവിള്‍ നുള്ളുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

ഹേമ ഒരു പാവം കുട്ടിയാ. വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ ഒരു സുന്ദരിക്കുട്ടി. നമ്മുടെ സ്കൂളില്‍ ജോയിന്‍ ചെയ്തിട്ട് കുറച്ചു കാലമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. ദേഷ്യം വരുമ്പോള്‍ അവളുടെ മുഖം ചുവക്കുന്നത് കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രം ഞാന്‍ എന്നും അവളെ ചൂടാക്കാറുണ്ട്. ഹസ്ബന്റ് മര്‍ച്ചന്റ് നേവിയിലാ. മൂപ്പരുടെ ലീവ് ഇനി ഒരാഴ്ച കൂടിയേ ഉള്ളൂ. ആ ഒരു സങ്കടം അവള്‍ക്കിപ്പോ വല്ലാതുണ്ട്.

“ഡീ, ഞാനിറങ്ങുന്നു.” എന്റെ ബാഗുമായി ഞാന്‍ കസേരയില്‍ നിന്ന് എണീറ്റു.

“വരുന്ന ആള്‍ക്കാരെ പിള്ളേരെ പേടിപ്പിക്കുന്നപോലെ ഒന്നും പേടിപ്പിക്കല്ലേ. അവരും ജീവിച്ചു പോയ്ക്കോട്ടെ.”

“ഉം. നോക്കട്ടെ”

ബസ്സില്‍ കേറി ടിക്കറ്റ്‌ എടുക്കുമ്പോള്‍ കണ്ടക്ടര്‍ ചോദിച്ചു “ടീച്ചറെന്തേ ഇന്ന് നേരത്തേ? സാധാരണ അടുത്ത ട്രിപ്പിനാണല്ലോ ഉണ്ടാവാറ്”

മറുപടി ആയി വെറുതെ ഞാന്‍ ചിരിച്ചു.

ഈ നാട്ടിന്‍പുറത്തെ യാത്രകളൊക്കെ എത്ര വ്യത്യസ്തമാ. എല്ലാര്ക്കും എല്ലാരേയും അറിയാം. ചെറിയ ചെറിയ കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍. ഒരു ദിവസം കണ്ടില്ലെങ്കില്‍, അടുത്ത ദിവസം കാണുമ്പോള്‍ “എന്ത് പറ്റി ഇന്നലെ?” എന്ന ചോദ്യത്തിലുള്ള സ്നേഹവായ്പ്പ്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഏതെന്കിലും നഗരത്തിലെ സിറ്റി ബസ്സില്‍ ഇതൊക്കെ നടക്കുമോ. ഓര്‍ത്തു നോക്കിയപ്പോള്‍ എനിക്ക് തന്നെ ചിരി വന്നു.

ഇതുവരെ അറിയാത്ത ഒരാളെ കല്യാണം കഴിക്കുക. എന്ത് അസംബന്ധമായ കാര്യമാണത്. നിശ്ചയത്തിനു ശേഷം കുറച്ചു കാലം ഫോണില്‍ സംസാരിക്കുക. എന്നിട്ട്, കല്യാണ ദിവസം കിടക്ക പങ്കിടുക. ഫോണിലൂടെ കുറെ നേരം സംസാരിച്ചാല്‍ ഒരാളെ ശരിക്കും അറിയാന്‍ കഴിയുമെന്ന് പറയുന്നവര്‍ വിഡ്ഢികള്‍ അല്ലേ. സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണില്‍ നോക്കി സംസാരിക്കണം. അപ്പോള്‍ അറിയാം ഒരാള്‍ പറയുന്നത് സത്യമാണോ കള്ളമാണോ എന്ന്. പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് വലിയ വലിയ ഡയലോഗ്സ് അടിച്ച ഞാനും ഇതേ അസംബന്ധത്തിന് തല കുനിച്ചു കൊടുക്കണം. എനിക്കെന്നോട് തന്നെ പുച്ഛം തോന്നി.

“മോനവിടെ ഈ ചേച്ചീന്റെ കൂടെ ഇരുന്നോ. അമ്മ പുറകിലെ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നോളാം.”

യൂനിഫോര്‍മിട്ട ഒരു കുട്ടിയെ എന്ടടുത്തിരുത്തി ആ അമ്മ പുറകിലെ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു.

അവനെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. “മോന്റെ പേരെന്താ?”

“നിവേദ് മോഹന്‍”

“എത്രേലാ പഠിക്കുന്നേ?”

“നാലില്”

“ഇന്ന് സ്കൂള്‍ നേരത്തേ വിട്ടോ?”

“ഇല്ല. എപ്പോഴും ചേച്ചീടെ കൂടെയാ വരുവാ. ഇന്ന് ചേച്ചി വന്നില്ല. അതോണ്ട് അമ്മ കൂട്ടാന്‍ വന്നതാ.” നേരത്തെ സ്കൂളില്‍ നിന്നറങ്ങിയതിന്റെ സന്തോഷം അവന്റെ കണ്ണില്‍ കാണാമായിരുന്നു.

“പൂ പറിക്കാന്‍ പോരുമോ?”

“പോരും അതിരാവിലെ.”

“ആരെ നിങ്ങള്‍ക്കാവശ്യം?”

“കാര്‍ത്തികയെ ഞങ്ങള്‍ക്കാവശ്യം” എന്നത്തെയും പോലെ വിവേക്‌ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.

അതുകേള്‍ക്കേണ്ട താമസം ഹരി പറഞ്ഞു. “അല്ലെങ്കിലും അവനെന്നും അവളയേ വേണ്ടൂ. ഈ കളിയില്‍ മാത്രല്ല”

ചമ്മിയ മുഖത്തോടെ ഞങ്ങള്‍ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.

വിവേക്‌ കൃഷ്ണന്‍ അതായിരുന്നു അവന്റെ പേര്. വെളുത്ത്, സൈഡിലേക്ക് മുടി ചീകി, നെറ്റിയില്‍ ഒരു ചന്ദനപൊട്ടോടെ, വെള്ള ഷര്‍ട്ടും നീല ട്രൌസറും ഇട്ട് എന്റെ അതേ ക്ലാസ്സിലാരുന്നു അവന്‍. അധികം മെലിഞ്ഞിട്ടുമല്ല, തടിച്ചിട്ടുമല്ല. അവന്റെ കുടുംബം അമൃതാനന്ദമയിയുടെ ആരാധകരായിരുന്നെന്ന് തോന്നുന്നു. കൈ വിരലില്‍ അമൃതാനന്ദമയിയുടെ ചിത്രമുള്ള ഒരു ചുവന്ന പ്ലാസ്റ്റിക്‌ മോതിരം കിടന്നിരുന്നു, കൈയ്യില്‍ ഒരു കറുത്ത ചരടും. ഒന്നു മുതല്‍ നാല് വരെ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചാണ് പഠിച്ചത്. അവന്റെ ചേച്ചിയും ആ സ്കൂളില്‍ തന്നെയാണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. ആശ കൃഷ്ണന്‍ അവരുടെ പേരങ്ങനെയായിരുന്നു. അവര് രണ്ടാളും കുറച്ചു ദൂരെ നിന്നാണ് സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ നടക്കാനുള്ള ദൂരമേ സ്കൂളിലേക്ക് ഉണ്ടാരുന്നുള്ളൂ. സ്കൂള്‍ വിട്ട് ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പില്‍ ചേച്ചിയുടെ കൂടെ ബസ്സ് കാത്ത് നില്‍ക്കുന്ന അവന്‍ എന്നെ നോക്കി എന്നും ചിരിക്കാറുണ്ടാരുന്നു.

പഠിത്തത്തില്‍ ഞാനായിരുന്നു എന്നും ഫസ്റ്റ്. അവനെന്നും സെക്കന്റ്‌ റാങ്കായിരുന്നു. പക്ഷേ, ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡര്‍ സ്ഥാനം ഞങ്ങള്‍ മാറി മാറി കൊണ്ട് നടന്നിരുന്നു. അവന്‍ ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡര്‍ ആവുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഡെപ്യൂട്ടി. ചിലപ്പോള്‍ തിരിച്ചും. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടിലും, മൂന്നിലുമൊക്കെ പഠിക്കുമ്പോള്‍ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളെ മിക്സ്‌ ചെയ്ത് ഇരുത്തുമായിരുന്നു. ഒരു ബോയ്‌ ഒരു ഗേള്‍ എന്ന രീതിയില്‍. അവന്ടടുത്ത് വേറെ ആരേലും വന്നിരുന്നാല്‍ എനിക്ക് കുശുമ്പ് ആയിരുന്നു അവളോട്‌. അവനും ഞാന്‍ തന്നെ കൂടെ വരാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ടെന്ന് അവന്റെ കണ്ണ് നോക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ എനിക്കറിയായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടേത് ഒരു യു.പി. സ്കൂള്‍ ആയിരുന്നു. ഒന്ന് മുതല്‍ ഏഴാം ക്ലാസ്‌ വരെയെ അവിടുണ്ടാരുന്നുള്ളൂ. വിവേകിന്റെ ചേച്ചി ഏഴ് പാസ്സായപ്പോള്‍ അവരുടെ കൂടെ അവനും ടി.സി. മേടിച്ചു. ചേച്ചിയുടെ കൂടെ വേറെ സ്കൂളില്‍ ചേരാന്‍. അവന്‍ അപ്പോള്‍ നാല് പാസ്സായതേ ഉള്ളൂ. അന്നാദ്യമായി ആ ചേച്ചിയോടെനിക്ക് ദേഷ്യം തോന്നി. ആശ ചേച്ചി സ്കൂള്‍ ലീഡര്‍ ആവാന്‍ മത്സരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഞാന്‍ ക്യാംപയിന്‍ നടത്താനൊക്കെ ഇറങ്ങിയിരുന്നു. വിവേകിന്റെ ചേച്ചി ആണല്ലോന്ന് വിചാരിച്ച്. എന്നിട്ട് അതേ ചേച്ചി കാരണം അവന്‍ സ്കൂള്‍ മാറിപോവുന്നു.

അവന്‍ ടി.സി. വാങ്ങി പോയതിനു ശേഷം, പിന്നീടും ഞാനവനെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. യു.എസ്.എസ്, യുറീക്ക, തളിര്‍ തുടങ്ങിയ പരീക്ഷകള്‍ എഴുതാന്‍ ഓരോ സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോഴും അവനെ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ മിണ്ടാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ചമ്മലാരുന്നു. എന്റെ കൂടെ പരീക്ഷക്ക്‌ വന്നവര്‍ക്കൊക്കെ അറിയാരുന്നു ഞങ്ങളെ രണ്ടാളെയും വച്ചു കളിയാക്കി പറഞ്ഞിരുന്നത്. ബാക്കി ഉള്ളവരുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് സ്വന്തം കൂട്ടുകാരി വീണ്ടും കളിയാക്കപ്പെടേണ്ട എന്നോര്‍ത്താവും അവനെന്നോട് മിണ്ടാന്‍ വരാത്തത്.

“ടീച്ചറേ, സ്റ്റോപ്പ്‌ എത്താറായി.” കണ്ടക്ടറുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത്.

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോള്‍ ആ കുട്ടിയും, അമ്മയും അവിടില്ലാരുന്നു.

“ഇവിടിരുന്ന ആ കുട്ടി?” ഞാന്‍ ഇത്തിരി ജിജ്ഞാസയോടെ ആണത് ചോദിച്ചത്.

“ടീച്ചര്‍ക്ക്‌ അവരെ അറിയുമായിരുന്നോ?”

“ഏയ്. ഇല്ല”

“അവര് നേരത്തേ ഇറങ്ങിയിരുന്നു. പത്തൊന്‍പതാം മൈലില്‍”

“ഉം” ഞാന്‍ വെറുതെ മൂളി.

ബസ്സിറങ്ങി വേഗം നടന്നു. ചെറിയ ചാറ്റല്‍ മഴ ഉണ്ടാരുന്നെങ്കിലും കുട തുറക്കാന്‍ മനസ്സ് സമ്മതിച്ചില്ല. കാണാന്‍ വന്നവരൊക്കെ വീട്ടില്‍ എത്തീട്ടുണ്ടാവുമോ?

ഇടവഴിയും പിന്നിട്ട്, കനാലിന്റെ സൈഡിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ വെറുതെ ഒരു തോന്നല്‍.

“ഇന്ന് എന്നെ കാണാന്‍ വന്നവര്‍ വിവേകിന്റെ പാരെന്റ്സ്‌ ആവുമോ?”

അമ്മയെ വിളിച്ചു ചോദിയ്ക്കാന്‍ തോന്നിയില്ല. ഞാന്‍ നടത്തത്തിന് വേഗത കൂട്ടി....

എക്സാം ഹാളിലെ അത്ഭുതജീവി

2010-11-06T00:55:00.005+05:30

ഞാന്‍ ബി.ടെക്കിന് പഠിക്കുന്ന കാലഘട്ടം. എന്റെ കുടുംബമാകുന്ന വൃക്ഷത്തില്‍ ഒരില പോലും എഞ്ചിനീയര്‍ അല്ലാത്തതുകൊണ്ട് എനിക്ക് എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠനം എന്നത് ഏതാണ്ട് ഇരിട്ടി-മട്ടന്നൂര്‍ റോഡ്‌ പോലെ സ്മൂത്ത് ആയിരുന്നു. ഒരു സെമസ്റ്ററില്‍ എത്ര സബ്ജെക്റ്റ് ഉണ്ടെന്ന് ആരേലും ചോദിച്ചാല്‍ എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഉത്തരമായി സപ്പ്ളി-യുടെ എണ്ണം പറഞ്ഞാല്‍ മതി ആയിരുന്നു. അത്രയ്ക്ക് മിടുക്കനായിരുന്ന, ഇന്ത്യയുടെ അഭിമാനമാകാന്‍ പോകുന്ന ഒരുവനായിരുന്നു ഞാന്‍.

ജയിക്കണമെന്ന അതിയായ മോഹവുമായി ഞാന്‍ സപ്പ്ളി എഴുതുക എന്ന കലാപരിപാടി മുടങ്ങാതെ നടത്തുമായിരുന്നു. എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നീട്ടുണ്ട്, എന്നെ പോലെ ഈ സപ്പ്ളി എഴുതുന്നവര്‍ അല്ലേ CUSAT ന് വേണ്ട ധനം സമാഹരിച്ചു കൊടുക്കുന്നതെന്ന്. ഒരു യൂണിവേഴ്സിറ്റി നടത്തിക്കൊണ്ട് പോകുന്നതില്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനാര്‍ഹമായ സംഭാവന ആയിരുന്നു നല്‍കിയിരുന്നത്-സപ്പ്ളിക്ക് ഫീസ്‌ അടക്കുക വഴി.

അന്നൊരു ചൊവ്വാഴ്ച ആയിരുന്നു. “അതിനെന്തേ?” എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഒന്നുമില്ല. അന്നൊരു ചൊവ്വാഴ്‌ച ആയിരുന്നു അത്ര തന്നെ. 501 എഞ്ചിനീയറിംഗ് മാത്തെമാറ്റിക്സ് IV അതായിരുന്നു അന്നത്തെ കലാപരിപാടിയുടെ പേര്. ഒരുമാതിരി 501 ബാര്‍സോപ്പ് പോലെ തന്നെ ആയിരുന്നു എനിക്കാ വിഷയം. വല്ലാത്ത വഴുക്കലാണ് അതിന്‌. ഓരോ പ്രാവശ്യവും സപ്പ്ളി റിസള്‍ട്ട്‌ വരുമ്പോള്‍ ഒന്നും,രണ്ടും മാര്‍ക്കിന് അത് എന്റെ ലോലമായ കരങ്ങളില്‍ നിന്ന് വഴുതി പോയിരുന്നു. പതിവുപോലെ എല്ലാം ഹൃദിസ്ഥമാക്കി, ബസ്സ്‌സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ കടല,കടലേയ് എന്ന് പറയുന്ന പോലെ വീണ്ടും വീണ്ടും പഠിച്ചതൊക്കെ മനസ്സില്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു കൂകി ഞാന്‍ എക്സാം ഹാള്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. എല്ലാം കണ്ടു പിടിച്ചു. ഇരിക്കേണ്ട സ്ഥലവും, എന്നെ പോലെ ആ ഹാളില്‍ സന്ദര്‍ശനത്തിനു വന്ന ബാക്കി മഹാന്മാരെയും. പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു അന്ന്. ആ ഹാളില്‍ സ്ത്രീ സാമീപ്യം ഇല്ല എന്നും. അതെന്നെ മീന്കാരന്റെ കൊട്ടയില്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ നോക്കിയ പൂച്ച കുറേ ഐസ് കഷണങ്ങള്‍ മാത്രം കണ്ട അവസ്ഥയിലാക്കി. എങ്കിലും അവിടെ സന്നിഹിതരായിട്ടുള്ള എല്ലാവരെയും മനസ്സുകൊണ്ട് നമസ്ക്കരിച്ചു ഞാന്‍ എന്റെ പീഠത്തില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

എക്സാം തുടങ്ങി. പത്തു നാല്‍പ്പത് പേര്‍ക്കിരിക്കേണ്ട ആ ഹാളില്‍ അന്ന് ഏകദേശം പത്തു പതിനഞ്ചു പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എക്സാം ഹാളില്‍ ഡ്യൂട്ടിക്ക് എനിക്കറിയാത്ത ഒരു പുതുമുഖമായിരുന്നു. ചോദ്യപേപ്പറില്‍ Poisson distribution, Simpson’s 1/3^rd rule, Taylor’s series, Runge Kutta method എല്ലാം ഞാന്‍ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. എന്നെ പോലുള്ളവര്‍ക്ക് വല്ല പോയിസ്സനും ഡിസ്ട്രിബ്യൂട്ട് ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഇതിലും നല്ലത്. എന്തൊരു ചോദ്യങ്ങള്‍!!!.സത്യന്‍ അന്തിക്കാടിന്റെ പടത്തിന് ടിക്കെറ്റ്‌ എടുത്തിട്ട് ഷാജി കൈലാസിന്റെ പടം കണ്ട അവസ്ഥയായിരുന്നു എന്റേത്. നാട്ടിലെ ഓലമേഞ്ഞ പള്ളിക്കൂടത്തില്‍ എന്റെ കൂടെ പഠിച്ച സിംപ്സണെ അന്നാദ്യമായി ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. നാട്ടിലെ ടെയിലെറുടെ പേര് ശിവന്‍കുട്ടി എന്നലാതെ വേറൊരു ടെയിലെറെയും, അയാളുടെ സീരീസ്‌ നെക്കുറിച്ചും എന്റെ തലയില്‍ കത്തിയില്ല. Runge Kutta method എന്ന് വായിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ പണ്ട് കണ്ട ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് പടത്തില്‍ ഒരാന്ഗുട്ടാന്‍ നെഞ്ചില്‍ മുഷ്ട്ടി ചുരുട്ടി ഇടിക്കുന്നതാണ് ഓര്‍മ്മ വന്നത്.

അങ്ങിനെ ചോദ്യപേപ്പറും ഞാനും പവിഴമല്ലി പൂത്തുലഞ്ഞ നീലവാനം എന്ന പാട്ടും പാടി മരം ചുറ്റി പ്രേമം നടത്തുമ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് പരിചിതമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ട് ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത്, കാന്റീനിലെ സാമ്പാറില്‍ വെള്ളം കുറഞ്ഞത് കണ്ടു പണ്ട് ഞെട്ടിയപോലെ. ഏറ്റവും മുന്നിലെ ബെഞ്ചില്‍ ആയിരുന്ന ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ ശബ്ദത്തിനുടമയെ അവിടെ എങ്ങും കണ്ടില്ല. ദുഖഭാരത്താല്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ ചോദ്യപേപ്പറിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു. ഏകദേശം ഒരു പതിനഞ്ചു മിനുട്ട് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ഞാന്‍ കേട്ടു. വീണ്ടും ആ പഴയ ശബ്ദം, അതെ അത് തന്നെ. മനസ്സിനെ കുളിരണിയിച്ച അതേ ശബ്ദം. ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എന്റെ ജിജ്ഞാസ അടക്കാന്‍ വയ്യാഞ്ഞിട്ട് ചാടി എണീറ്റു പുറകിലേക്ക് നോക്കി. പാടത്ത് നോക്കുകുത്തി നില്‍ക്കുന്നപോലെയുള്ള എന്റെ നില്‍പ്പ് കണ്ടിട്ട് എക്സാം ഡ്യൂട്ടിക്ക് വന്ന സാറ് എന്നോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു. “ഡോ, അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റ്‌സ് തന്റെ മുന്നില്‍ തന്നെയുണ്ട്. വേണേല്‍ എടുത്തോ.” സാറെ നോക്കി ഒരു വളിച്ച ചിരിയുമായി ഞാന്‍ ഇരുന്നു. ആ ഹാളില്‍ ഉള്ള മഹാന്മാര്‍ അടൂര്‍ ഗോപാലകൃഷ്ണന്റെ പടത്തില്‍ കോമഡി കേട്ടപോലെ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. “എന്താടാ, എനിക്കൊന്നും അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റ്‌സ് മേടിച്ചുകൂടെ, ഇതൊക്കെ നിന്റെ അപ്പന്മാരുടെ പ്രസ്സില്‍ അച്ചടിച്ചുണ്ടാക്കിയതാണോ” എന്ന് മനസ്സില്‍ ചോദിച്ചു ഞാന്‍ സംതൃപ്തി അടഞ്ഞു. സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റ്‌സ്ന് വേണ്ടി അല്ല എണീറ്റത് എന്ന് എനിക്ക് മാത്രമേ അറിയാമായിരുന്നുള്ളൂ.

പക്ഷേ, ഞാന്‍ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. തേര്‍ഡ്‌ സെമസ്റ്ററിലെ ECLD ലാബില്‍ ഞാന്‍ പോലും അറിയാതെ CRO-യില്‍ SQUARE വേവ് തെളിഞ്ഞു വന്നപ്പോള്‍ നടന്നപോലെ എന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും സന്തോഷത്താല്‍ ബ്രേക്ക്‌ഡാന്‍സ് കളിച്ചു. കാരണം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ- ആ ശബ്ദവീചികളുടെ ഉത്ഭവ കേന്ദ്രം ഞാന്‍ കണ്ടു പിടിച്ചിരുന്നു. അതെ, സ്നൈക്ക്‌ ഗെയിം കളിക്കുമ്പോള്‍ ഓരോ പോയിന്റ്‌ നേടുമ്പോഴും ഉള്ള ആ ശബ്ദമാധുര്യം എന്റെ എക്സാം ഹാളിലെ സാറിന്റെ നോക്കിയ-3310ല്‍ നിന്നാണ് വന്നിരുന്നത്. എക്സാം ഡ്യൂട്ടിക്ക് വന്നിട്ട്, അഡീഷണല്‍ ഷീറ്റ്‌സ് തരാന്‍ പോലും എണീക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ സ്നൈക്ക്‌ ഗെയിം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ അദ്ധ്യാപകനെ ഞാന്‍ യൂനിഫോര്‍മിട്ടു കൈ കാണിക്കുമ്പോള്‍ നിര്‍ത്തിയ ബസ്സിനെ നോക്കിയപോലെ കണ്ണിമ ചിമ്മാതെ തുറിച്ചു നോക്കി. ഒരു കാര്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ അതില്‍ നൂറു ശതമാനം കോണ്‍സെന്‍ട്രൈറ്റ് ചെയ്യണമെന്ന് ബസ്സ്‌സ്റ്റോപ്പിലെ വായിനോട്ടത്തിനിടയില്‍ ഒരുത്തന്‍ പറഞ്ഞതിന്റെ പൊരുള്‍ ഇന്നാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്.

സമയം കുതിച്ചു പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു കണ്ണൂര്‍-കോഴിക്കോട് പാസ്സഞ്ചര്‍ പോലെ. ഓരോ പ്രാവശ്യവും ഒരു പോയിന്റ്‌ നേടി അടുത്തത്‌ നേടാന്‍ ആ അത്ഭുത അദ്ധ്യാപകന് മിനിമം പതിനഞ്ചു മിനിട്ട് വേണമായിരുന്നു. സൌണ്ട് പോലും മ്യൂട്ട് ചെയ്യാതെ ഗെയിം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ആരാധന എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തളിര്‍ത്തു. ഓരോ പോയിന്റ്‌ നേടുമ്പോഴും വസീം അക്രത്തിന്റെ പന്തില്‍ കുറ്റി പോവാതെ, പന്തില്‍ ബാറ്റു മുട്ടിച്ച വെങ്കിടേഷ് പ്രസാദിന്റെ മുഖഭാവമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‌. ലോകം കീഴടക്കിയ പോലെ. ഒരുവേള എക്സാം എഴുതാനാണോ അതോ പോയിന്റ്‌ എണ്ണാനാണോ വന്നതെന്ന് ശങ്കിച്ചിരിന്നുപോയി ഞാന്‍.

പരീക്ഷയുടെ മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞെന്നറിയിക്കാനായി മണി മുട്ടി. അപ്പോള്‍ പുറകില്‍ നിന്നൊരു ശബ്ദം- “എല്ലാവരും പേപ്പര്‍ കെട്ടി അവനവന്റെ സ്ഥലത്ത് വച്ചിട്ട് സ്ഥലം കാലിയാക്ക്.” ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അപ്പോഴും സ്നൈക്ക് ഗെയിം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ മഹാനെ എങ്ങനെ കാലിയാക്കണമെന്ന ചിന്തയുമായി, സ്നൈക്ക് ഗെയിം കളിച്ചു മൂപ്പര്‍ സമ്പാദിച്ചതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പൊയന്റ്സ് പരീക്ഷയില്‍ എനിക്ക് കിട്ടുമെന്ന അഭിമാനത്തോടെ നെഞ്ചും വിരിച്ചു ഞാന്‍ ഹാളില്‍ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി- അടുത്ത സപ്പ്ളിക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പോടെ.....

ഡെലിവറി റിപ്പോര്ട്ട് ‌

2010-11-05T17:33:00.001+05:30

നിന്നോടെനിക്ക് സംസാരിക്കുവാന്‍ പേടി ആയിരുന്നു.

പകരം എന്റെ ഹൃദയസ്പന്ദനങ്ങള്‍ മെസ്സേജുകള്‍ എന്ന

ഗുളിക രൂപത്തില്‍ ആക്കി ഞാന്‍ നിനക്കയച്ചു.

ഞാന്‍ അയച്ച മെസ്സേജുകളും നീ തിരിച്ചയച്ച മറുപടികളും

നെറ്റ് വര്‍ക്കിന്റെ വലയില്‍ കുരുങ്ങി

എന്റെയും നിന്റെയും അടുത്ത് എത്താഞ്ഞപ്പോള്‍

എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ടതെന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു.

ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഫോര്‍വേഡ് മെസ്സേജുകളും

ഡെലിവേഡ് ആകുമ്പോള്‍, നിനക്കയച്ചതുമാത്രമെന്തേ

പെന്ടിംഗ് ആവുന്നു?

മെസ്സെജുകള്‍ക്ക് അതിന്റെ കാമ്പ് അനുസരിച്ച്

പരിഗണന എങ്കിലും കൊടുക്കേണ്ടേതില്ലേ?

പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസില്‍ സാദാപോസ്റ്റ്‌, സ്പീഡ്‌പോസ്റ്റ്‌, ടെലെഗ്രാം

ഇതൊക്കെ ഉള്ളതാണെന്ന് അറിയില്ലേ നിങ്ങള്‍ക്ക്?

എന്നിട്ടും എന്തേ എന്റെ മൊബൈല്‍ കടവുള്‍കളെ

നിങ്ങളിതൊന്നും എനിക്ക് തരാത്തത്?

ഹൃദയം മുറിച്ചു മെസ്സേജുകള്‍ ആക്കുമ്പോള്

ഞാന്‍ അനുഭവിച്ച വേദന എന്നെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്ക്

മനസ്സിലാവുമോ എന്റെ കസ്റ്റമര്‍കെയര്‍ എക്സിക്യൂട്ടീവ്മാരെ?

പരിധിയില്ലാത്ത വിളികളും, മെസ്സേജുകളും നിങ്ങളെനിക്കുതരുമ്പോള്‍

പരിധിയുള്ളതെങ്കിലും എത്തേണ്ടിടത്ത് എന്റെ

സര്‍വീസ് പ്രൊവൈഡര്‍ എത്തിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍

ഞാനും വിളിക്കുമായിരുന്നു പരിധിയില്ലാത്ത വിളികള്‍.

സമര്‍പ്പണം

ഈ മൊബൈല്‍ ലോകത്ത്‌ ഒരിക്കലെങ്കിലും കാമ്പുള്ള മെസ്സേജ് അയച്ചവര്‍ക്ക്!!!

മഴ

2010-07-20T22:37:00.000+05:30

മഴ - അത് ചിലര്‍ക്ക് ഉണര്‍വ്വാണ്, ഉയിരാണ്.

ചിലര്‍ക്ക് ഉന്മാദമാണ്‌, ഊര്‍വ്വരതയാണ്.

മഴ - അത് ചിലര്‍ക്ക് ഓര്‍മയാണ്, ഓര്‍മപ്പെടുത്തലാണ്.

ചിലര്‍ക്ക് പുതുമയാണ്, തെളിമയാണ്.

മഴ - അത് ചിലര്‍ക്ക് കനവാണ്, നിനവാണ്.

ചിലര്‍ക്ക് പ്രിയമാണ്, പ്രണയമാണ്.

മഴ - അത് ചിലര്‍ക്ക് മരവിപ്പാണ്, മരണമാണ്.

ചിലര്‍ക്ക് വിരഹമാണ്, വിങ്ങലാണ്.

മഴ - അത് ചിലര്‍ക്ക് വറുതിയാണ്, കെടുതിയാണ്.

ചിലര്‍ക്ക് നഷ്ടപ്പെടലാണ്, കഷ്ടപ്പെടലാണ്.

മഴ - അത് ചിലര്‍ക്ക് വെറുപ്പാണ്, കലര്‍പ്പാണ്.

ചിലര്‍ക്ക് ഏകാന്തതയാണ്, നിതാന്തയാണ്.

മഴ - എനിക്ക് മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തില്‍ ഉണ്ണലാണ്.

മഴ - എനിക്ക് കട്ടിപുതപ്പില്‍ മൂടി പുതച്ചുറങ്ങലാണ്.

മഴ - എനിക്ക് ഭ്രമമാണ്, ഭ്രാന്തും.

മരണവീട്ടിലെ കോമാളികള്‍

2010-07-18T14:40:00.002+05:30

അന്ന് രാവിലെ എന്‍റെ മരണം നടന്നു.വരേണ്ടവരെല്ലാം, അല്ല വരാന്‍ പറ്റുന്നവരെല്ലാം വൈകിട്ട് ആയപ്പോഴേക്കും എത്തി. എന്നെ പുതപ്പിച്ചു മൂടിയത് മുതല്‍ തുടങ്ങിയ കരച്ചില്‍, പലതും പറഞ്ഞുള്ള കരച്ചില്‍, തേങ്ങല്‍, വിങ്ങി പൊട്ടല്‍..എല്ലാം സാധാരണ മരണ വീട്ടില്‍ കാണുന്ന അതേ സംഗതികള്‍. എന്നെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ സമയം ആയി. കുറേ നേരം ആയി ഞാന്‍ സഹിക്കുന്ന വൃത്തികെട്ട മണമുള്ള റീത്തുകള്‍ ആരോ എന്‍റെ മേലെ നിന്നു മാറ്റി. താങ്ക്സ് ഡിയര്‍...എനിക്കേ പരിചയമില്ലാത്ത കുറേ പേര്‍ വച്ച അത് ദേഹത്തു നിന്ന് മാറ്റി തന്നതിന്. കരച്ചിലുകളുടെ താളം മാറി, ഭാവവും. അവസാനമായി ആര്‍ക്കെങ്കിലും കാണാനുണ്ടോ എന്ന് ഏതോ മഹാമനസ്ക്കന്‍ എല്ലാരോടും ആയി വിളിച്ചു ചോദിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പലരും വന്നു. കെട്ടിപിടിച്ചു, ഉമ്മ തന്നു, എന്നെ പിടിച്ച് കുലുക്കി. എന്നെ കിടത്തിയ മേശപ്പുറത്തു നിന്ന് ഞാന്‍ താഴേക്കു വീണു നടു ഒടിയുമോന്നു തോന്നിപോയി പലപ്പോഴും. ആരൊക്കെയോ ബോധംകെട്ടു വീണു. കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞ പലരും പിടിവിട്ടില്ല. എങ്കിലും, എല്ലാവരെയും ആരും പെട്ടെന്ന് പിടിച്ച് മാറ്റിയില്ല. പക്ഷേ, പലരുടെയും പിടി വീണത്‌ എന്‍റെ കഴുത്തില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു. വല്ലാത്ത ഒരു ശ്വാസംമുട്ടല്‍. ശ്വാസം മുട്ടി ഒരു വേള ചുമച്ചു പോകുമോന്നു വരെ ഞാന്‍ ഭയപ്പെട്ടു. ഭാഗ്യത്തിന് (എന്‍റെ അല്ല, അവിടെ കൂടി നില്‍ക്കുന്നവരുടെ) അതുണ്ടായില്ല. അല്ലേല്‍ ചിലപ്പോ അത് കണ്ടിട്ട് അവിടെ ഉള്ള മിക്കവരുടെയും കാറ്റ് പോയേനെ.
കുറച്ചു പേര്‍ പിന്നീട് പട്ട് പുതപ്പിച്ചു. ആരോ ഒരു വീതിയുള്ള പലക കൊണ്ടു വന്നു. എന്നെ അതിന്റെ മേലെ വച്ചു. അത് കഴിഞ്ഞ് ഒരു വെള്ള തുണി കീറി എന്നെ അങ്ങ് മുറുക്കെ കെട്ടി ആ പലക ചേര്‍ത്ത്. സത്യത്തില്‍ അത് കുറച്ചു കടന്ന കൈ ആയിപ്പോയി. ഒരുമാതിരി എന്താ പറയുക? ആഹ്ഹ...ലോറിയില്‍ തടി കയറ്റിയതിനു ശേഷം കയറിട്ട് എല്ലാ സൈഡില്‍ നിന്നും മുറുക്കുന്ന ഒരു പരിപാടി ഇല്ലേ? അത് പോലെ. ദഹിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥലം വരെ കൊണ്ടു പോകാന്‍ എളുപ്പത്തിനോ, അതോ ഞാന്‍ ഇറങ്ങി ഓടുന്നത് തടയാനോ? എന്തിനാണെന്ന് ആദ്യം മനസിലായില്ല. പിന്നെ മനസ്സിലായി രണ്ടാമത്തേതാണ് കാര്യമെന്ന്. കാരണം എന്നെ കത്തിക്കാനുള്ള സ്ഥലം വീട്ടിന്റെ തൊട്ടടുത്താണ്. ഏകദേശം ഒരു ഇരുപതു മീറ്റര്‍. അത്ര ദൂരമേ അങ്ങോട്ടുള്ളൂ. അവിടേക്ക് ഇങ്ങനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി കൊണ്ടു പോകേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ലല്ലോ?
പിന്നെ കുറച്ചു പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് എന്നെ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി വിറകിന്റെ മേലെ കിടത്തി. അതുവരെ കാര്യങ്ങള്‍ ഓക്കേ ആയിരുന്നു. പിന്നീട് ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് എന്‍റെ മേലെ ചിരട്ടയും, ചകിരിയും അടുക്കി വച്ചു. നന്നായി പകുത്ത തെങ്ങിന്‍ തടികള്‍ അതിന്റെ വശങ്ങളിലും മുകളിലുമായി വച്ചു. അതൊക്കെ മറിഞ്ഞു വീഴാതിരിക്കാന്‍ എല്ല സൈഡില്‍ നിന്നും താങ്ങ് കൊടുത്തു. അത് കഴിഞ്ഞ് ചന്ദനത്തിരികളും, തെങ്ങിന്‍ തടികള്‍ക്ക് ഇടയിലൂടെ കാണുന്ന ചകിരികള്‍ക്ക് മേല്‍ കുറച്ചു കര്‍പ്പൂരവും വച്ചു. പിന്നീട് പനിനീരും തളിച്ചു. പക്ഷേ, എന്നെ കത്തിക്കാന്‍ കൊണ്ടു കിടത്തിയത്‌ മുതല്‍ അവിടെ കാര്യങ്ങള്‍ നടത്തിയത് എനിക്കറിയാത്ത കുറേ ആള്‍ക്കാര്‍ ആയിരുന്നു. എല്ലാവരും നന്നായി മിനുങ്ങിയിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നു. പൊട്ടിച്ചിരികള്‍, അട്ടഹാസങ്ങള്‍, അനവസരത്തിലുള്ള തമാശകള്‍, പിന്നെ കുറേ കോപ്രായങ്ങള്‍...... എന്നെ ഇഷ്ടപെടുന്ന കുറേ പേര്‍ എനിക്കും ചുറ്റും ഉണ്ടെന്ന് അവര്‍ ഒരിക്കല്‍ പോലും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എന്‍റെ ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുന്ന നേരത്ത് പോലും അവരുടെ കലാപരിപാടികള്‍ക്ക് മാറ്റം ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. എല്ലാ മരണ വീടുകളിലും ഇതേ പോലെ ചിതയൊരുക്കി ദഹിപ്പിക്കുന്നവര്‍ കാണും. അവരല്ലാതെ വേറെ ആരും ഇതൊക്കെ ചെയ്യുകയും ഇല്ലെന്ന് അവര്‍ക്ക് നന്നായി അറിയാം. അതൊകൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ക്കാരുടെയും നഷ്ടങ്ങളും, സങ്കടങ്ങളും, വിതുമ്പലും ഒന്നും നോക്കേണ്ടതില്ലലോ. അതുവരെ എന്‍റെ പ്രിയപെട്ടവരെ വിട്ടു പിരിയുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും കരയാതിരുന്ന എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി. മരണ വീട്ടിലെ കോമാളികളെ കണ്ട് !!!

ശവക്കല്ലറയില്‍ മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍ ......

2010-05-20T22:01:00.001+05:30

എന്നോട് പലരും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്തേ ഈ ബ്ലോഗിന് ഇങ്ങനൊരു പേര്- "Rain On the Grave".
സത്യത്തില്‍ ഈ പേര് ഒരു കോളേജ് മാഗസിന്റെ പേരായിരുന്നു.കാലിക്കറ്റ്‌ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഓഫ് എഞ്ചിനീയറിംഗ് ആന്‍ഡ്‌ ടെക്നോളജി (CUIET) എന്ന എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിന്റെ 2004 ലെ കോളേജ് മാഗസിന്റെ പേര് .
അവിടെ ഞാന്‍ ലക്ചറര്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ കുറേ ശിഷ്യഗണങ്ങളും, അല്ലാത്തവരും ആയ കുറേ നല്ല പിള്ളേര്‍ ലാന്‍ഡ്‌സ്കേപ് ഓറിയെന്റെഷനില്‍ പുറത്തിറക്കിയ ഒരു മാഗസിനായിരുന്നു-Rain On the Grave.
അതില്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നു.

"മഴ.
കല്ലറകള്‍ കാതോര്‍ക്കുന്നു.
നിശ്വാസങ്ങളുടെ ആവേശം.
ഫീനിക്സുകളുടെ ചിറകടി.
ശിലാഫലകങ്ങള്‍ക്ക് ചിന്തകളെ
തടഞ്ഞു നിര്‍ത്താനാവില്ലലോ.
ഇനി നീ ഉണര്‍ന്നേ മതിയാവൂ.
പുതിയ പ്രഭാതം നിന്നെ വിളിക്കുന്നു.
ടോളമിയുടെ മസ്തകത്തില്‍ ചവിട്ടി നിന്നുകൊണ്ട്‌
ഗലീലിയോ പണ്ടൊരു ദൂരദര്‍ശിനി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നമുക്ക് അതിലൂടെ പ്രപഞ്ചത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കാം.
വരൂ......"

അവര്‍, ആ കുട്ടികള്‍ പറഞ്ഞത് ശരി ആണ്. അതെ, ശവക്കല്ലറയില്‍ മഴ പെയ്യുന്നു....
പെയ്തു തോര്‍ന്ന കണ്ണീരിനും , ആര്‍ത്തലച്ച രോദനങ്ങള്‍ക്കും മീതെ...ചോര കിനിയുന്ന ഹൃദയ മുറിപ്പാടുകള്‍ക്കും, ഒറ്റപെടലിന്റെ നിസ്സഹായതയ്ക്കും മീതെ....
ശവക്കല്ലറയില്‍ മഴ പെയ്യുന്നു.
ഇനിയെങ്കിലും നീ ഉണര്‍ന്നേ മതിയാവൂ.
നിന്റെ ചിന്തകളുടെ പ്രകമ്പനങ്ങള്‍ എനിക്കാവശ്യമുണ്ട്. നിന്റെ വാക്കിന്റെ മൂര്‍ച്ച എനിക്കാവശ്യമുണ്ട്.
യാന്ത്രികമായ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ മസ്തകത്തില്‍ ചവിട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് , നിയന്ത്രിത ലോകത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് പലരുടെയും കാഴ്ച എത്തിക്കാന്‍ എനിക്ക് നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ ആവശ്യമുണ്ട്.
ശവക്കല്ലറയില്‍ ഇതാ മഴ പെയ്യുന്നു....ഇനി നീ ഉണര്‍ന്നേ മതിയാവൂ എന്‍റെ സുഹൃത്തേ...........

സ്വയം അറിയുക, ഒരിക്കലെങ്കിലും !!!

2009-09-16T23:06:00.002+05:30

ഗാസയിലെ ബോംബിങ്ങില്‍
കുഞ്ഞു നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മയ്ക്കും,
മുറ്റത്തെ ബക്കറ്റില്‍ മുങ്ങി മരിച്ച
കുരുന്നിന്റെ അമ്മയ്ക്കും,
ഒരേ ഹൃദയ നൊമ്പരമോ?

അച്ഛനമ്മമാര്‍ക്ക് വേണ്ടി
ഇഷ്ടപ്പെട്ടവനെ ഉപേക്ഷിച്ചവള്‍ക്കും,
ഇഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ സ്നേഹം തന്നോടല്ലെന്ന്
മനസിലാക്കിയവള്‍ക്കും,
ഒരേ ഹൃദയ നൊമ്പരമോ?

"അതേ" എന്നാണ് നിങ്ങളുടെ ഉത്തരമെങ്കില്‍
ഇവിടെ ജീവിക്കാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്കേ അര്‍ഹത ഉള്ളൂ.
നിങ്ങളോടെനിക്ക് ഇതേ പറയാനുള്ളൂ‌,
എന്‍റെ കവിതകള്‍ ചോര കൊണ്ടെഴുതാറില്ലെന്ന് !!

"അല്ല" എന്നാണ് മറുപടിയെങ്കില്‍
നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം മുറിച്ച് ടിന്നിലടയ്ക്കുക.
എന്നിട്ട് "വംശനാശം നേരിടുന്നത്‌" എന്നെഴുതി
ചില്ലുകൂട്ടിനുള്ളില്‍ വില്‍പ്പനയ്ക്ക് വയ്ക്കുക.
ടിന്നിലടച്ചതിനാണ് ഇപ്പോള്‍ ആവശ്യക്കാരേറെ !!!

നഗ്ന സത്യങ്ങള്‍

2009-08-26T00:00:00.003+05:30

അഴകളവുകളുടെ ഗ്രാഫില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍
എവിടെയാണ് പ്രതിഷ്ഠിക്കേണ്ടത്?
പ്രണയത്തിന്റെ ഓസ്സിലോസ്കോപ്പിലും,
കാമത്തിന്റെ സ്ഫിഗ്മോമാനോമീറ്റെറിലും,
ഒരുപാട്‌ തവണ നിന്നെ ഞാന്‍ അളന്നു.

അഴിഞ്ഞു വീണ മുടിയിലും, അഴിയാത്ത ആടകളിലും
എന്‍റെ കണ്ണുടക്കി.
മറച്ചു വച്ചതും, മറയ്ക്കാതെ വച്ചതും ആയ ഭാഗങ്ങളെ
വേദനിപ്പിക്കാതെ, ഞാനെന്‍ കണ്ണുകൊണ്ടുഴിഞ്ഞു.
നിന്‍ നിമ്നോന്നതങ്ങള്‍ക്ക് മീതെ ഞാന്‍ ആരതി ഉഴിയുമ്പോള്‍
എന്‍റെ സ്വപ്നങള്‍ക്ക് കനല്‍ച്ചൂട്.

പൊള്ളുന്ന ഭ്രാന്തുമായ്‌
നിന്നെ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോള്‍
നീ ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞിരുന്നുവോ?
നിന്നെ കുടിയിരുത്താന്‍ പറ്റിയ ഇടമില്ലാതെ
ഞാന്‍ അലയുമ്പോള്‍
നിന്റെ മനസ്സില്‍ എവിടെയെന്നെ കുടിയിരുത്തി?

ആണിന് പെണ്ണിനോടുള്ള ഇഷ്ടം
അവളുടെ മനസ്സിനോട് മാത്രമുള്ള
ഇഷ്ടമാണെന്ന് വാദിക്കുന്നവര്‍
ഒട്ടകപക്ഷി നയം പിന്തുടരുന്നവര്‍.

ഇനിയും എന്‍റെ കണ്ണ് നിന്നെക്കാളും
പൂര്‍ണ്ണത ഉള്ളവളെ തേടും,
അതിനായി ഇനിയും പെണ്ണുങ്ങളുടെ
അനാട്ടമി ഞാന്‍ പഠിക്കും
ഇല്ലെങ്കില്‍, ആണ്‍ എന്ന് പറയുന്നതില്‍ എന്തര്‍ത്ഥം?

സ്ത്രീ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാ-
നുള്ളതല്ലെന്ന് പറയുന്നവര്‍
ഷണ്ട്ടന്മാരോ, അതോ ഹിജടകളോ?
അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ അവര്‍ മ്യൂട്ടേഷന്‍
വന്ന എക്സ്‌ വൈ* കൊണ്ട് നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടതാവാം..

*Men have the chromosome pairing of XY and women have the pairing of XX.

പറയാതെ പോയത്

2009-08-24T23:22:00.001+05:30

"ഡാ ഹരീ, എണീക്കെടാ. ഒന്നു വാതിലുതുറന്നേ"
വാതിലിലെ ശക്തിയായ മുട്ടലും, രവിയേട്ടന്റെ ശബ്ദവും കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത്.
"എന്താ രവിയേട്ടാ? എന്തുപറ്റി?"
കട്ടിലിന്റെ മൂലയില്‍ കിടന്നിരുന്ന ലുങ്കി ആ ഇരുട്ടത്ത്‌ എങ്ങനെയൊക്കെയോ തപ്പിയെടുത്തുടുത്ത് ഞാന്‍ എണീറ്റു.
"നീ വാതില്‍ തുറക്കെടാ"
"സമയം എത്രയായി?ഇവിടെ കരണ്ടൊന്നും ഇല്ലേ?" വാതിലിന്റെ കൊളുത്ത് തപ്പുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

രവിയേട്ടന്‍ ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന ലോഡ്ജിന്റെ എല്ലാം എല്ലാം ആണ്. എല്ലാം നോക്കി നടത്തുന്ന ഒരു പാവം കൊല്ലംകാരന്‍. നമുക്കു വേണ്ട എല്ലാ സഹായങ്ങളും ചെയ്തു തരുന്ന, എല്ലാം തുറന്നു പറയാന്‍ പറ്റിയ ഒരാള്‍. എന്തിനെക്കുറിച്ചും ആധികാരികമായി രവിയേട്ടന്‍ സംസാരിക്കും. ഇവിടെ, എറണാകുളത്ത്‌ ഈ ലോഡ്ജില്‍ വന്നിട്ട് ഒരു നാല്‍പ്പതു കൊല്ലത്തോളമായി. എറണാകുളം നോര്‍ത്ത് ഓവര്‍ബ്രിഡ്ജിന്റെ ഇടതു വശത്താണ് (കലൂരില്‍ നിന്ന് കച്ചേരിപടി ഭാഗത്തേക്ക് പോവുകയാണെങ്കില്‍) ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന ഈ ലോഡ്ജ്. പ്രശസ്തരായ ഒരുപാട്‌ പേര്‍ ഇവിടെ താമസിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് രവിയേട്ടന്‍ എന്നും പറയാറുണ്ട്.

പക്ഷെ, എന്തിനാണ് ഈ പാതിരാത്രിയ്ക്ക് എന്നെ വിളിക്കുന്നത്? മനസ്സില്‍ ഒരുപാട്‌ ചോദ്യങ്ങളുമായി ഞാന്‍ വാതില്‍ തുറന്നു. പുറത്ത് മഴ തകര്‍ത്തു പെയ്യുന്നു. മൂന്നു ദിവസമായി ഇപ്പോള്‍ നിര്‍ത്താതെ മഴ പെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്.

"എന്താ രവിയേട്ടാ കാര്യം ?"
" അത് അത് ..."
"എന്താണെന്ന് പറ "

ഹൃദയമിടിപ്പ്‌ വല്ലാതെ കൂടുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ടാരുന്നു.മുറിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയ ഞാന്‍, രവിയേട്ടന്റെ കൈയിലെ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തില്‍ രവിയേട്ടന് പുറകിലായി ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയെ കണ്ടു.

"ആരാ അത് ?"
"ഇതു ഞാനാ, മായ."അവള്‍ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തോടടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു.

ഏതോ ഒരു ട്രെയിന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ ഹോണും മുഴക്കി പോവുന്നുണ്ടാരുന്നു അപ്പോള്‍.നിന്നനില്‍പ്പില്‍ ഞാന്‍ ഇല്ലാതാകുന്നത് പോലെ തോന്നി.
എന്റെ കണ്ണുകള്‍ മായയെ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ, ആ മുഖത്ത് തന്നെ പതിഞ്ഞിരുന്നു. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍, അവളുടെ ആ പുഞ്ചിരി എന്റെ നെഞ്ചിലൂടെയുള്ള ഒരു കൊള്ളിയാന്‍ ആയി മാറി. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണ മുടിയിഴകളില്‍നിന്ന് മഴത്തുള്ളികള്‍ അപ്പോഴും ഉറ്റി വീഴുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.

"നീ, ഈ സമയത്ത്.ഇവിടെ, എങ്ങനെ....?"
"എല്ലാം അവള്‍ പറയും. നീ വേഗം ആ തോര്‍ത്തെടുത്ത് കൊടുത്തേ. പാവം മഴ നന്നായി നനഞ്ഞു."
കൈയിലെ മെഴുകുതിരി കെടാതിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയില്‍ രവിയേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു.
"ദാ.ഈ തിരി പിടിയ്ക്ക് .നീ ഇവളെ റൂമിലേയ്ക്ക് കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോ. ഒരുപാട്‌ കാര്യങ്ങള്‍ പറയാനുണ്ടാവില്ലേ? വാതിലടയ്ക്കാന്‍ മറക്കേണ്ട"
എനിക്കൊന്നും മനസിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും രവിയേട്ടന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ ഞാന്‍ ചെയ്തു.എന്തിനാണെന്ന് ചോദിച്ചാല്‍? എനിക്കറിയില്ല.

"അതേ, ആ തോര്‍ത്തൊന്നു തരുവോ?" ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലുണ്ടാരുന്ന നിശബ്ദതയെ അവളുടെ സ്വരം ഇല്ലാതാക്കി.
"നീ ഇവിടെ, ഈ സമയത്ത് ...?"
തോര്‍ത്തെടുത്ത് കൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ വീണ്ടും ഞാനെന്റെ ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചു.
"പറയാം. ഞാന്‍ ഒരു ടെസ്റ്റിനുവേണ്ടി തിരുവനന്തപുരത്ത് പോയിരുന്നു. അത് കഴിഞ്ഞ് രാത്രി എട്ടേ മുക്കാലിനുള്ള മംഗലാപുരം എക്സ്പ്രസ്സില്‍ തിരിച്ചു കയറി. ഇവിടെ നോര്‍ത്തില്‍ ഒന്നരയ്ക്ക് വന്നിറങ്ങി. ഇവിടുത്തെ ലോഡ്ജിലെ ലാന്‍ഡ്‌ ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ ഹരി പണ്ടു തന്നിരുന്നല്ലോ. ഞാന്‍ രവിയേട്ടനെ രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് വിളിച്ചിരുന്നു. എനിക്ക് നിന്നെ കാണണമായിരുന്നു. രവിയേട്ടനാ പറഞ്ഞത് ഇവിടെ ഇറങ്ങിക്കോ ഞാന്‍ വന്നു കൂട്ടാം എന്ന്. "
അവളുടെ മറുപടിയില്‍ ഞാന്‍ വല്ലാതെ പകച്ചു പോയി.
"അപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ ? അവര് രാവിലെ വീട്ടില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കില്ലേ? "
" ഇല്ല. ഞാന്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു, തിരുവനന്തപുരത്തുള്ള എന്റെ ഫ്രെണ്ടിന്റെ വീട്ടില്‍ പോവ്വുമെന്ന്. രാവിലെയുള്ള പരശുരാമിനേ വരൂ എന്നും."

നിന്നെ ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു പോയി.
"ഇവിടെ എത്തിയപ്പോള്‍ നല്ല മഴയുണ്ടാരുന്നു. എന്റെ കൈയില്‍ കുട ഇല്ലായിരുന്നു. രവിയേട്ടനെ ഫോണ്‍ വിളിച്ചു.രവിയേട്ടന്റെ കുടയില്‍ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഇങ്ങു പോന്നു. അതാ ഇങ്ങനെ നനഞത്."

മായയുടെ ചുരിദാര്‍ ഒരു വിധം നന്നായി നനഞ്ഞിരുന്നു. തല തോര്‍ത്തുന്നതിനിടയില്‍ അവള്‍ എന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നേയില്ലായിരുന്നു.പഴയ പോലെ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടി , കണ്ണുകളില്‍ അതേ തിളക്കം. കുറച്ചുകൂടി തടിവച്ചു എന്നുതോന്നുന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ മായ പണ്ട് കണ്ടതിനേക്കാള്‍ സുന്ദരിയായി തോന്നി എനിക്ക്.

"ഒരു കാര്യം ചെയ്യോ? ഇത്തിരി നേരം ഒന്നുപുറത്തു നില്‍ക്കാവോ. ഞാന്‍ ഈ നനഞ ഡ്രെസ്സൊക്കെ ഒന്നു മാറ്റട്ടെ"

ഞാനേതോ പുതിയ ലോകത്ത് നില്ക്കുന്ന പോലെ, ഒന്നും പറയാതെ, തലയാട്ടി പുറത്തിറങ്ങി. പുറത്ത് അപ്പോഴും നല്ല മഴ ആയിരുന്നു. നല്ല ഇരുട്ട്. ഇടയ്ക്ക് ഓവര്‍ബ്രിട്ജിലൂടെ പോകുന്ന വണ്ടികളും, ചെറിയ മിന്നലും മാത്രമായിരുന്നു ആകെ വെളിച്ചം തന്നിരുന്നത്.

മായ. കണ്ണൂര്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജില്‍ ഗസ്റ്റ് ലക്ചറര്‍ ആണ്.ഒരു കൊല്ലം മുന്പ് ട്രെയിനില്‍ വച്ചു പരിചയപെട്ടതാണ് ഞങ്ങള്‍. പിന്നെ ഫോണിലൂടെ വല്ലപ്പോഴും സംസാരിക്കും. യാതൊരു ജാടയും ഇല്ലാത്ത, വളരെ കുറച്ചു സംസാരിക്കുന്ന, ഒരു പാവം. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട്‌ സംസാരിച്ചിരുന്നു. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും, ജോലിയെക്കുറിച്ചും, ബാക്കിയുള്ളവരെ കുറിച്ചും, അങ്ങിനെ ഒരുപാട്‌ കാര്യങ്ങള്‍.
എങ്കിലും എന്തിനാ അവള്‍ ഈ സമയത്ത്, ഇവിടെ എന്നെ കാണാന്‍?

"എപ്പോഴും നീ മഴ നോക്കി ഇരിക്കാരുണ്ടോ?" വാതില്‍ തുറന്ന് അവള്‍ ചോദിച്ചു.
വെറുതെ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ അവളെ തന്നെ നോക്കി. പച്ചയും, മഞ്ഞയും കോമ്പിനേഷന്‍ ഉള്ള ചുരിദാര്‍. നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട് അവള്‍ക്ക്.

"ഹരീ, നീ എന്താ ഇങ്ങനെ ഒന്നും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് ? ഞാന്‍ വന്നത് ഇഷ്ട്ടപെട്ടില്ലേ ? പാതി രാത്രിക്ക് ഇവളെന്തിനാ വന്നത് എന്നാവും ആലോചിക്കുന്നത് ."
"ഏയ്.... ഞാന്‍ വെറുതെ ..." എനിക്കെന്തോ വായില്‍ നിന്നും ഒന്നും വരുന്നില്ല.
"വാ അകത്തിരിക്കാം."
ഞങ്ങള്‍ അകത്തു കയറി. അവള്‍ വാതിലടച്ചു.
"എന്നും ഒരുപാട്‌ സംസാരിക്കുന്ന ഹരിക്കെന്തു പറ്റി? എന്നെ കണ്ടു പേടിച്ചു പോയോ ?"
"സത്യത്തില്‍ പേടിച്ചതല്ല. ഒരു വല്ലാത്ത... ഒരു എക്സൈറ്റ്മെന്റ്റ്. പെട്ടെന്ന് നീ മുന്നില്‍ ഈ രാത്രിയില്‍."
"ഈ മുഖഭാവം ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചതാ."
അവളുടെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ ചിരി വിടര്‍ന്നു.ആ ചെറിയ മുറിയിലുള്ള കട്ടിലില്‍ അവളും, അടുത്തുള്ള കസേരയില്‍ ഞാനുമിരുന്നു.
"മായ എന്തേ എന്നെ കാണണമായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞത് ?"
"പറയാം"

പിന്നെ കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് അവളുടെ മനസ്സ് എവിടെയോ പോയ പോലെ തോന്നി.ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുറച്ചു മിനുട്ടുകള്‍.

"പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട്...?" ആ നിശ്ശബ്ദത എന്നെ വിഴുങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പ് ഞാന്‍ അതിനെ വിഴുങ്ങി.
"അത് .... അത് ...നിനക്കെന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ ?"
ഞാന്‍ വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയില്‍ ആയി പോയി. എന്താണ് പറയേണ്ടത് . കുറച്ചു സമയം ഞാന്‍ മായയെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
"എന്തേ ഇപ്പൊ എങ്ങനെ ചോദിയ്ക്കാന്‍ ?" എന്‍റെ ഉത്തരം മറുചോദ്യമായിരുന്നു.
"അതല്ലലോ ഞാന്‍ ചോദിച്ചതിനുള്ള ഉത്തരം?"
കുറച്ചു നേരം ഞാന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നു.പിന്നെ പറഞ്ഞു.
"എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ് നിന്നെ.ഒരുപാട്‌...ഒരു പക്ഷേ നീ ഊഹിക്കുന്നതിലും അപ്പുറം."
എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിന്നും വല്യൊരു ഭാരം ഇറക്കി വെച്ച പോലെ തോന്നി അപ്പോള്‍. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ വല്ലാതെ തിളങ്ങുന്നത് ആ മെഴുകുതിരി വെട്ടത്തിലും ഞാന്‍ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
"എങ്കില്‍... ഹരീ.. നിനക്കെന്നെ കെട്ടിക്കൂടെ? എന്തിനാ വേറൊരാള്‍ക്ക് എന്നെ കൊടുക്കുന്നേ?നിനക്കെന്നെ നന്നായി അറിയില്ലേ?"
മായയുടെ കണ്ണുകള്‍ അത് പറയുമ്പോള്‍ നിറയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു.
"അത് ......അത് ...മായേ ഞാന്‍.."
"എനിക്കറിയാം. ഫാമിലി, നല്ലൊരു ജോലി,അങ്ങനെ ഒരുപാട്‌ കാര്യങ്ങള്‍.അല്ലെ?"
"ഉം"
"ഞാന്‍ കാത്തിരിക്കാം. സത്യായിട്ടും കാത്തിരിക്കാം."
എന്‍റെ കണ്ണും നിറയുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ടാരുന്നു. മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് വല്ലാതെ വീര്‍പ്പുമുട്ടി.നഷ്ട്ടപെട്ടതെല്ലാം ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് തിരിച്ചു കിട്ടിയപോലെ.
"മായ എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടാണോ ?"
"ഹരീ, നിനക്കെന്നെ അറിയില്ലേ? നമ്മള്‍ എല്ലാം തുറന്നു പറയാറില്ലേ. എനിക്ക് നിന്നെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ ആവുന്നില്ല, ഒട്ടും ആവുന്നില്ല."
അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞ് ഒഴുകുന്നുണ്ടാരുന്നു അപ്പോള്‍.എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് എനിക്കറിയില്ലാരുന്നു.
ഞാന്‍ പതുക്കെ എണീറ്റ്‌ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു.എന്‍റെ കൈകള്‍ വിറക്കുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടു.
എന്‍റെ കൈകള്‍ രണ്ടും കൂട്ടി പിടിച്ച് അവളുടെ കൈയിലൊതുക്കി, മായ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
"നീ എന്നെ ആര്‍ക്കും വിട്ടു കൊടുക്കില്ലലോ?"
മറുപടി ആയി എന്‍റെ കൈയില്‍ ആ നനുത്ത മുഖം ഒതുക്കി ഞാന്‍ അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ അമര്‍ത്തി ചുംബിച്ചു.
എങ്ങനെയാണ് അതിനുള്ള ധൈര്യം എനിക്ക് കിട്ടിയത് എന്നെനിക്കറിയില്ല.മായയോടുള്ള എല്ലാ ഇഷ്ടങ്ങളും എന്‍റെ ഉള്ളില്‍ നിന്നും പുറത്ത്‌ വന്ന പോലെ. പിന്നെയും ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട്‌ നേരം സംസാരിച്ചു.പുറത്ത്‌ മഴ തോര്‍ന്നിരുന്നു, എന്‍റെ മനസ്സിലും. സമയം എത്രയായെന്നു അറിയില്ല.എങ്കിലും നേരം വെളുക്കാറായെന്നു തോന്നുന്നു.

"ഹരീ.., എണീക്ക്. നോര്‍ത്ത് എത്താറായി"
മായയുടെ ശബ്ദം കേട്ട് പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണര്‍ന്നു.
"എന്തൊരു ഉറക്കമാ?.ഹരീടെ തല താങ്ങി എന്‍റെ തോള് വേദനിച്ചു."

ഞാന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് സീറ്റില്‍ നേരെ ഇരുന്നു. മായയുടെ പാറുന്ന മുടിയിഴകള്‍ എന്‍റെ കണ്ണില്‍ ഉമ്മ വയ്ക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു.
ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും കൂടി രവിയേട്ടന്റെ ലോഡ്ജിലേക്ക് പോവ്വാണ്.കല്യാണം വിളിക്കാന്‍. എല്ലാം ഇന്നലെ നടന്ന പോലെ.
മായ പുറത്തുള്ള കാഴ്ചകളും നോക്കി ഇരിപ്പാണ് . വീണ്ടും ഞാന്‍ അവളുടെ തോളിലേക്ക് എന്‍റെ തല ചായ്ച്ചു വച്ചു.കഴിഞ്ഞതെല്ലാം വീണ്ടും ഓര്‍ക്കാന്‍.

വാഴ

2009-08-17T23:20:00.008+05:30

മരുഭൂമിയില്‍ ഞാനൊരു വാഴ നട്ടു.
പിന്നെയെന്‍ ചോരയും നീരും ഞാനതിനു വളമായി നല്‍കി.
വാഴ വളര്‍ന്നു പതുക്കെ.
മഴയിലും വെയിലിലും
അവിടുള്ളവര്‍ക്കത് കുടയായി മാറി
വിശപ്പുള്ളവര്‍ക്കത് പഴങ്ങള്‍ നല്കി
ഞാനങ്ങനെ മരുഭൂമിയില്‍ സ്വര്‍ഗം പണിതു.
പെട്ടെന്നൊരുനാള്‍ കുറെ പേര്‍ വന്നു
അവര്‍ക്ക് പേര്‍ തിരുത്തല്‍ വാദികള്‍ എന്നത്രേ!
അവരെന്റെ വാഴ വെട്ടി പുതിയത് നട്ടു.
വെട്ടി വീഴ്ത്തിയത് പുതിയതിന് വളമായി നല്കി
എന്നും അവന്മാര്‍ അവരുടെ നവ വിപ്ലവ മുദ്രാവാക്യങ്ങള്‍
വാഴയ്ക്ക് ചുറ്റും മുഴക്കും
എന്നിട്ടും, അവരുടെ വാഴ വളര്‍ന്നില്ല
ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചീത്ത പറഞ്ഞും,കണ്ണുരുട്ടിയും,
കൈയൂക്ക്‌ പ്രയോഗിച്ചും
അവരതിനെ പേടിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കി
എന്നിട്ടും, അവരുടെ വാഴ വളര്‍ന്നില്ല
മണ്ടന്മാര്‍, അവര്‍ക്കറിയില്ല അവര്‍ നട്ട വാഴ
പൂഴി മണ്ണിലാണെന്നും ഞാന്‍ നട്ടത്
മരുഭൂമിയുടെ ഹൃദയത്തിലാണെന്നും.

സ്ലീപ്പര്‍ കോച്ചിലെ ടി.ടി.ഇമാര്‍

2009-07-30T20:59:00.027+05:30

ഒരുവേള മന്ത്രിമാരെക്കാളും, ബിസിനസ്സ് പ്രഭുക്കന്മാരെക്കാളും കൂടുതല്‍ യാത്ര ചെയ്യുന്നവര്‍ ഇക്കൂട്ടരായിരിക്കും. സ്ലീപ്പര്‍ കോച്ചില്‍ RAC, വെയിറ്റിംഗ് ലിസ്റ്റ് എന്നിവയില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടവര്‍, ഇതൊന്നുമല്ലാതെ ജനറല്‍ ടിക്കെറ്റുമായി കയറിയവര്‍ തുടങ്ങി സമൂഹത്തിലെ നാനാതുറയില്‍ ഉള്ളവരും ഇക്കൂട്ടരുടെ കനിവിനായി കേഴുന്നത് നിത്യേനയുള്ള സംഭവമായി മാറികൊണ്ടിരികുന്നു.
ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേ ഇവരുടെ തറവാട്ടു സ്വത്തു ആയതുകൊണ്ടും, ഇവരില്ലാതെ ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേയ്ക്ക് മുന്നോട്ടു പോകാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടായതുകൊണ്ടും, പാവം പൗരന്മാര്‍ നാടിനു വേണ്ടി ഇവരുടെ തെമ്മാടിത്തരം സഹിക്കുന്നു (ഇക്കൂട്ടരില്‍ പക്ഷെ നല്ലവര്‍ ആയ ഹൃദയാലുക്കള്‍ ഉണ്ട് എന്ന കാര്യം ഒരിക്കലും വിസ്മരിക്കുന്നില്ല).
വെയിറ്റിംഗ് ലിസ്റ്റില്‍ നിന്നും കണ്‍ഫേം ആക്കി കിട്ടാന്‍, ജനറല്‍ ടിക്കെറ്റ്‌ എടുത്ത ആള്‍ക്ക് അത് ബര്‍ത്ത് ആക്കി മാറ്റാന്‍, വലിയ ഫൈനില്‍ നിന്നും രക്ഷ നേടാന്‍, തുടങ്ങി പല പല നൂലാമാലകളില്‍ നിന്നും ഇക്കൂട്ടര്‍ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഇതിനൊന്നും ആരും റെസീപ്റ്റ് ചോദിക്കരുത്. അങ്ങനെ ചോദിച്ചാല്‍ വളരെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. മേല്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ നടന്നു കിട്ടാന്‍ കൊടുക്കേണ്ട തുക ഒരിക്കലും ബാക്കിയുള്ളവരുടെ മുന്നില്‍ വച്ചു കൊടുക്കരുത്‌. അതാണ്‌ ട്രയിനിലെ ആചാരം. അതിനായി ടോയിലെറ്റിന്റെ ഇടനാഴി (അങ്ങിനെ പറയാവോ എന്തോ?) നമുക്ക് ഉപയോഗപ്പെടുത്താം.
ആചാരത്തിനു മുന്‍പ് ഒരു പക്ഷെ ഇവര്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് വിശദമായ ഒരു ക്ലാസ്സ് എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും. ഈ ക്ലാസ്സില്‍ അവര്‍ ഇന്ത്യന്‍ റെയില്‍വേയുടെ വിവിധ വകുപ്പുകളും, ശിക്ഷകളും വര്‍ണ്ണിക്കും. ഈ ക്ലാസ്സ് നടക്കുക ടോയിലെറ്റിന്റെ ഇടനാഴിയില്‍ വച്ചല്ല മറിച്ച് ആ കോച്ചിലുള്ള സകല ജീവജാലങ്ങളും കേള്‍ക്കുമാര്‍ അലറി വിളിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും. എന്നിട്ട് ഈ ഗംഭീര ഐഐ ടി ക്ലാസിനു ശേഷം ഈ കറുത്ത കോട്ടിട്ട മഹദ്‌ വ്യക്തികള്‍ അടുത്ത കോച്ചിലേക്ക് നടക്കും. ഈ നടത്തം അടുത്ത കോച്ചില്‍ എത്തില്ല പകരം, മേല്‍ പറഞ്ഞ ഇടനാഴിയില്‍ നമ്മുടെ കാലൊച്ചയ്ക്കായി ഇവര്‍ കാത്തു നില്ക്കും. കൊച്ചു കള്ളന്മാര്‍ ( അങ്ങിനെ വിളിക്കാവോ?). അവര്‍ക്കറിയാം ഐഐ ടി ക്ലാസ്സിന്റെ എഫെക്റ്റ് . അങ്ങിനെ ഇടനാഴിയില്‍ വച്ച് നമ്മള്‍, ക്ലാസ്സ് എടുത്തതിനുള്ള പ്രതിഫലം ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു. ഒരു വളിച്ച ചിരിയുമായി പ്രതിഫലം ഏറ്റുവാങ്ങി നടന്നകലുന്ന കറുത്ത കോട്ടിട്ടവരെ നമുക്കു തൊഴാം.

കുറിപ്പ്(മൊബൈല്‍ ക്യാമറ നന്നായി യൂസ് ചെയ്യുന്നവര്‍ക്കായി):
ക്യാമറയുള്ള മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ഉപയോഗിച്ച് അടുത്ത വീട്ടിലെ വീട്ടമ്മയുടെ കുളി സീന്‍‌ പകര്‍ത്തുന്നതിന്റെയോ, ബസില്‍ തൂങ്ങി നില്ക്കുന്ന, സാരി ധരിച്ച യുവതിയുടെ അനാവൃതമായ വയറും, ബാക്കി ഭാഗങ്ങളും പകര്‍ത്തുന്നതിന്റെയോ, പകുതി റിസ്ക്‌ പോലും ഈ "കറുത്ത" വര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ ചെയ്തികള്‍ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്യാന്‍ വേണ്ട. ടിവി വഴി നല്ല കാര്യത്തിനു ഫെയ്മസ് ആവുകയും ചെയ്യാം.

സമൂഹം

2009-07-30T19:04:00.001+05:30

മറ്റുള്ളവരുടെ വാക്കുകള്‍ കീറി മുറിച്ചട്ടഹസിച്ച്
അതും പോരാഞ്ഞതിന്‍ ചോരയും ഊറ്റികുടിച്ച്
വീര്‍ത്ത് ജീവിക്കുന്ന ശവങ്ങളെ നിങ്ങള്‍ക്കെന്‍ അനശ്വര പ്രണാമം.
വരും ഇനി ഞാന്‍,
ഇഷ്ടമില്ലാത്തവരുടെ, ഇഷ്ടം നടിച്ചവരുടെ,
അസ്ഥികളില്‍ തുളച്ചുകയറുന്ന മരവിപ്പായി....
വരും ഇനി ഞാന്‍,
സ്നേഹിച്ചവരുടെ ഓര്‍മ്മചെരാതിലെരിതീയായ്.....
വരും ഇനി ഞാന്‍,
‍സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ ഏകാന്ത താരമായ്....

ലാല്‍സലാം സഖാക്കളെ, ലാല്‍സലാം

2009-07-28T22:49:00.002+05:30

പതിവു പോലെ അച്ചുതാനന്ദനും , പിണറായിയും തമ്മിലുള്ള വഴക്കില്‍ പീബി ഇടപെട്ടു.
സത്യത്തില്‍ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് ? നിഷ്പക്ഷമായ ഒരു പോസ്റ്റ്മോര്‍ട്ടം.........

അച്ചുതാനന്ദന്‍ (മലയാളികളുടെ അച്ചു മാമ ) വളരെ സീനിയര്‍ ആയ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് നേതാവാണ്‌. എങ്കില്‍ കൂടിയും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഒരുപാട്‌ പ്രവര്‍ത്തികള്‍ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചട്ട കൂടിനുള്ളില്‍ വളരെ തെറ്റായിരുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, എല്ലാ പത്ര സമ്മേളനത്തിന്റെ അവസാനവും ഒരു മൂലയ്ക്ക് പോയിട്ടുള്ള ഡയലോഗുകള്‍. അത് എന്തൊക്കെ ആയിരുനെന്ന് ഞാന്‍ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല.
പിണറായിയെ സംബന്ധിച്ചാനെങ്കില്‍, അച്ചു മാമയുടെ അത്രയ്കില്ലെന്കിലും പലപ്പോഴും അതിരുകള്‍ ലങ്ഘിച്ച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, ലാവലിന്‍ കേസില്‍ പിണറായി ഒരിക്കലും അഴിമതി കാട്ടിയിട്ടിലെന്നു ഏത് നിഷ്പക്ഷവാദിക്കും എളുപ്പം മനസിലാക്കാവുന്നതെ ഉള്ളു.
പ്രകാശ്‌ കാരാട്ട് എടുത്ത തീരുമാനങ്ങള്‍ വളരെ ലഘു ആയി പോയി. അതിനുപുറമെ പിണറായിയോട് മൃദു സമീപനം കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. സത്യത്തില്‍ പിണറായിയും അച്ചടക്ക നടപടി നേരിടണമായിരുന്നു. രണ്ടു പേരെയും അച്ചടക്ക നടപടിയുടെ ഭാഗമായിട്ട്, പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് വേണ്ടി വല്ല കാഷ്മീരോ മറ്റോ വിട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ കേരളത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ കുറച്ചൊക്കെ മാറിയേനെ. അതിനു ശേഷം, ഗ്രൂപ്പ് കളിച്ച ചില സഖാക്കളെ മര്യാദ പഠിപ്പിച്ചാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ഭംഗി ആയേനെ.
ഇതൊന്നുമല്ലെങ്കില്‍ വീണ്ടും ഒഞ്ചിയം പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങളും, അബ്ദുള്ളകുട്ടിയെ പോലുള്ള നേതാക്കളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ടിയില്‍ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

ബിയര്‍ മഹാത്മ്യം

2009-07-28T21:20:00.001+05:30

നമുക്കിടയില്‍ ബിയര്‍ കുടിയന്‍മാരുടെ എണ്ണം ദിനം പ്രതി കൂടി കൂടി വരികയാണ്. പല സര്‍വ്വേകളും ഇതു സ്ഥിരീകരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാരണങള്‍ ഉണ്ടാക്കി ആഘോഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങുകയാണ് ഇന്നു നമ്മള്‍. മദ്യപാനം ആരോഗ്യത്തിനു ഹാനികരമാണെന്ന വസ്തുത അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മെനക്കെടുന്നില്ല.
പകരം, വേറൊരു ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം ബിയര്‍ കുടിയന്‍മാരുടെ മുന്‍പില്‍ ഞാന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

പണ്ട് (അതായത് ഇന്ത്യന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യ സമര കാലഘട്ടത്തില്‍ അല്ല) , ഒരു രണ്ടു മൂന്നു കൊല്ലങ്ങള്‍ക്കു മുന്പ്, മുഴുക്കുടിയന്‍ അല്ലാത്ത ഒരാള്‍ (ഇതു പറയാന്‍ കാരണം, മുഴുക്കുടിയന്‍ അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ഫിറ്റ്‌ ആവില്ല അതുകൊണ്ട് തന്നെ) രണ്ടു കുപ്പി ബിയര്‍ വരെ കഴിച്ചാലും ഫിറ്റ്‌ ആകില്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇന്നു മേല്‍പറഞ്ഞ (മുഴുക്കുടിയന്‍ അല്ലാത്ത) ആള്‍ ഒരു ഒന്നന്നര കുപ്പി അകത്തു ആക്കുമ്പോഴെയ്ക്കും ഫിറ്റ്‌ ആവുന്നു. കുപ്പിയില്‍ ഇപ്പോഴും ആല്‍ക്കഹോള്‍ കണ്ടെന്റ് 6% തന്നെ രേഖപെടുത്തിയിട്ടുമുണ്ട്.

അപ്പോള്‍ കാര്യം എന്താ ?
മലയാളം ചാനലുകാര്‍ ഇന്ന് എന്തെങ്കിലും കിട്ടാന്‍ നോക്കുകയാണ്, ഒന്നു ലൈവ് ആയി ഡിസ്ക്കസ് ചെയ്യാന്‍. ഇക്കാര്യം അവര്‍ക്ക് ഒന്നു ചര്‍ച്ച ചെയ്യാവുന്നതെ ഉള്ളു.

സംഭവം ഇതാണ്. ഒട്ടു മിക്ക മലയാളികളും ഇപ്പോള്‍ മദ്യപിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.അധികപേരും ബിയര്‍ ആണ് താല്പര്യപെടുന്നത്.കാരണം, ബിയറിനെ ഒരു മദ്യമായി നമ്മളാരും കണക്കാക്കുന്നില്ലല്ലോ. എല്ലാവരും, ബിയര്‍ കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍, പരമ്പരാഗതമായ കുടിയന്മാര്‍ പോലും (ഈ വ്യക്തികള്‍ റം, വിസ്ക്കി, ബ്രാണ്ടി തുടങ്ങിയ ഇഷ്ടപെടുന്നു) അവര്‍ക്ക് കമ്പനി കൊടുക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ബിയര്‍ കൂടുതല്‍ കുടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ബിയര്‍ കുടിയന്മാരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും, പരമ്പരാഗതമായ കുടിയന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും വേണ്ടി, മദ്യ കമ്പനികള്‍ സ്വാഭാവികമായും ബിയറില്‍ ആല്‍ക്കഹോള്‍ കണ്ടെന്റ് കൂട്ടി. ഫലമോ, ഇപ്പോള്‍ വേഗം ഫിറ്റ്‌ ആവുന്നു.

ഇതില്‍ ആര്‍ക്കേലും എതിരഭിപ്രായം ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഇവിടെ തന്നെ കമെന്റ് എഴുതി അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാം.